Ik zel begunnen joe te verteln, dat ik joarn scheepsjoager west bin; bie tied en ontied bie t pad sjouwd heb en nog nooit wat teegn komen bin, woor ik mie baange veur moakt heb.
Ik wait wel, dat er in mien jonge tied n hoop mensn wazn, dei zok van alles en nog wat inbeeln en biegeleuvig wazzen. Bieveurbeld: in hail mien levend heb k nooit n wit peerd veur n schip zain; n wit peerd bedudde n ongelukkige vracht of andere rampen.
Gain scheepsjoager zol zok door den aan woagen.

Mien oal lu hebben mie vrij wat verteld over vrouger; spokerij en zowat, door geleufden ze nogal aan. In mien jonge joarn keb ik t zulf ook leufd, moar nou loater goud bekeekn komt t mie onwoarschienlek veur. De oale mensn twiefelden dr nait aan en ze vertel-ons den de volgende verhoaln:
Joa, mien voader en mouder muikn hail wat mit. Op n dag heurden ze “help, help” roupn bie de wieke.
Zai dr hen, moar ze zagn niks en heurden ook niks meer, toun ze dr stomp bie wazzen. n Zet loater is datzelfde helpgeroup opnei heurd en toun lag dr n kind in t woater. t Is dr wel uut hoald en leefde ook, moar de olle lu heurden et toch van te veurn.

Ik zel joe es wat vertellen over dingen, dei k zulf beleefd heb en dei dus ook woar binnen.
Wie woonden indetied op Stadsknoal; op n oavend zatn ik en mien vrund veur t huus op baanke.
Inains zee mien kameroad: "Kiek doar ais, wat nuvere wichter en wat kennen ze voarn."
Ik keek en wat zaggen wie toun?
Gong n bootje, n soort kano deur t daip; zatn n stok of wat hail mooie wichter in; zai hadden allemoal widde klaier aan. En roeien dat ze konnen, t gong dr haard over.
Wie luipen netuurlijk gauw noar de wale om ze noa te kiekn.
En wat zaggen wie? Niks, hailemoal niks in t haile daip nait.
"Dat is ja roar", zeden wie, "wie hebben ze toch dudelk zain, dei mooie vroulu, gans en al in t wit."
Moar nou komt t. n Weke loater verdrinkt r kind op datzulfde stee, woar wie t bootje zain harren. Ik leuf nog altied, dat dizze dingen wat mit mekoar te moaken had hebben.

Mien oal lu hebben mie vrij wat verteld over vrouger; spokerij en zowat, door geleufden ze nogal aan. In mien jonge joarn keb ik t zulf ook leufd, moar nou loater goud bekeekn komt t mie onwoarschienlek veur. De oale mensn twiefelden dr nait aan en ze vertel-ons den de volgende verhoaln:
Op de Holte hebben ze wat anders mitmoakt.
Door woonden twei jonge lu bie de man zien moetje in. Nou hadden dei mensen ain kind, dat wat minnelk was. Altied had t wat.
Verder vuiln dr roare dingen veur in de koustaal. s Maanks stonden de baisten mit de ketns om de pootn tou; ketns zatn hailemoal in toeze en t volk har veul muide om ze weer lös te kriegn.
Nou stond t oal wief, jong zien moetje, voak boovn t berre van t kind en zee: “Och mien stumper, das-toe toch zo liedn moust.”
Ain kenis van de man dochde door es wat over noa en toun zee dei: “Haarm, waist doe, wat ik denk? Dien oal mens behekst dat kind en de koi-en dr bie. Dek heur n keer of.”
Dat was nou ja wel maal veur dei vent, moar toun zien moetje weer n moal bie t kind ston te jeuzeln, het hai heur aangreepn en zegd: “Ie doun dat kind dat aan, ie behekst et en nou is t in ain keer ofloopn.” Hai het heur ook nog n pak op heur donder geevn.
t Kind is van stonnen of aan beter worn en de baistn hebben nooit meer vaaste zeetn in de ketns.

Mien moeke vertelde es n moal en zai leufde dat ook en as kind muik ik mie door benauwd veur:
"Ik kwam op n nacht bie t scheepswaarf langs en heurde toun bie dat huus van Sennemoa klopperij. En toun ik goud toukeek, zag k ook n hail riege volk mit hoge houden op veur t huus stoan.
Dat was ja roar, want t kon ja hoast nait midden in nacht.
Moar kiek, n poar moand noa tied staarft oal S.
Den stoan er dus wel bult mensn om t huus tou mit de begravvenis.
En wat wil t geval?
Kiste ken nait tou t deure uut; den moar deur t roam.
Dat kon ook nait, of eerst mozzen de keziens dr uut houwen worn."
En dat was nou t geklop west, dat oal mens heurd had.

Mien oal lu hebben mie vrij wat verteld over vrouger; spokerij en zowat, door geleufden ze nogal aan. In mien jonge joarn keb ik t zulf ook leufd, moar nou loater goud bekeekn komt t mie onwoarschienlek veur. De oale mensn twiefelden dr nait aan en ze vertel-ons den de volgende verhoaln:
Op n andere moal luipn ze weer bis t pad en door zaggen ze inains n widde gedoante veur heur aan loopn. Zai muikn zok dr baange veur en bleevn dr n mooi end achter.
t Spook zee niks; bie n boernloane sluig t of en luip in richtn van de boerderij. Mien oal lu bleevn stoan om te kiekn, wat of dr wieder gebeurde. t Widde ding dee deure van t huus oopn, gong noar binnen en dee deure weer tou.
Wat wast? Veurbeduudsel, want in t huus is ain sturm nait laank noa tied.

Branden, lichies en liekstoaties könden zoveul mensken zain, doar gaf ’k hail nait veul acht meer op.
Zulf zag ’k ’n keer ain vuurbolle.
’k Luip bie oavend op boeten en toun kwam d’r bolle uut lucht.
Zzzz .. t zee ’e en dou sluig e veur mie in de grond.
D’ander dag gung ik es weer kieken en toun lag er ’n ding as ’n honde-keutel. Griesachtig en glibberig.