In wearwolf is in forbastering fan in houn en in minske. It is in minske dy't dea is. Dy syn siele krijt gjin rest. Hwant hy hat oars neat as forkeards dien. Dat docht er nei syn dea nòch. Hy hat it gesicht fan in minske, mar it gedrach fan in wolf. Hy raest ek as in wolf.
Hy mat de boel forniele. As der in skiep forskuord wie krige de wearwolf de skuld.

Der wienen jongelju, dy wienen krekt troud. 't Wie yn 'e tiid fan 'e distribúsje en sy mochten net mear stroom forbrûke as safolle.
Doe kaem de meteropnimmer by harren en dy seach nei de man en sei: "Jo hawwe der oerhinne west."
De man sjocht syn frou ris oan en de frou seit neat, mar hja wurdt hielendal wyt.
De meteropnimmer docht de finger yn 'e hichte en seit: "Tink der om, tink der om, 't mei net wer gebeure."
Doe't de meteropnimmer fuort wie, sei de frou tsjin har man: "Soe dy smoarge keardel hjir foar de glêzen stien ha to loeren? Ha wy de gerdinen dan net goed ticht hawn? Wy meije wol goed sjen joun as dy goed slute as wy op bêd geane."
In maend letter, dêr kaem de meteropnimmer wer.
Hy sjocht nei de meter en sjocht de man wer oan en seit: "Nou ha jo der dan fordomd al wer oerhinne west. Dit is dan de twadde warskôging dy't jo krije. Jo matte 't sels witte, mar 't komt sa net goed. Tink der dochs yn 't forfolch in bytsje better om."
Doe't de meteropnimmer fuort wie sei de frou: "Wy meije wol nei boven ta gean to sliepen, hwant dy smoarge keardel stiet blykber altyd to loeren foar de finsters hjirûnder."
"Ei fanke", sei har man. "Wist hwat wy dogge? Wy keapje in doaske punaises en dêr meitsje wy de gerdinen mei fêst oan 'e kanten, dan kin er neat mear sjen."
Doe't de maend om wie kom de meteropnimmer dan foar de trêdde kear.
"Ik hoop," sei er, "dat jim nou better oppast ha."
It wyfke sjocht it mantsje ris oan en tinkt: Nou hat er bislist neat sjoen.
De man sjocht wèr nei de meter en dan sjocht er man en frou beide oan en seit tsjin 'e man: "Nou ha jo der dan dochs wer oerhinne west. Dit is dan de lêste kear. As jo der nou wèr oerhinne geane dan wurde jo ôfsnien en dan kinne jo jo bihelpe mei in kears."

Men mat noait midden op 'e wei rinne nei tolve ûre yn 'e nacht. Dan kin men fan 'e wei ôfsmiten wurde, as der in lykstaesje passeart.
Hjir yn 'e heide is sa alris ien oan kant reage.

Myn mem hie in suster, dat wie myn muoike. As dy nachts nei de plé ta gong kom der altyd in neaken popke by har opkrûpen en gong by har op 'e skoat sitten. De plé stie bûtendoar.
Sjoukjemoai wie oars net sa gau fan 'e wize, mar ien kear ha se har dêr weihelle, doe wie se biwusteloas delfallen.
Doe fortelde se ús heit en mem fan dat popke.
Dat berntsje wie dêr formoarde woarn yn dat húske.
Doe sei heit tsjin Sjoukjemuoi, dêr koe se wol ôf komme.
Dan moest se hinnegean en dêr poppekleantsjes - regenkleden ensa - dellizze. En dat hat se dien. En doe hat se der noait wer lêst fan hawn. Dy kleantsjes woarden wei, en hwer't se bleaun wienen, wist gjin minske. Heit sei, dy woarden der fansels weikrigen. En dat wie èk gebeurd.

Hjir op 'e Heide wennet in frommeske, dy hat froeger as faem wenne by Knjillis Gearts van der Veen oan 'e Simmerdyk by Hurdegaryp. Dy boer is doe formoarde woarn.
Hy hat fan tofoaren witten, dat dat gebeure soe. Hja hie fan tofoaren sjoen dat ien him formoarde.

Us mem hie it linnen foar har deakleed wol fjirtich jier foar har dea yn 'e kast lizzen. It mocht persé net knipt wurde, it moest skuord wurde en dat is ek gebeurd.