mvr W : Vroeger ha je ok, moche nóóit asse wai as maissies zijnde moche we nooit iets pakke of uit de kuip haele asse we ongesteld waere dat moch geweun niet dat was geweun een eis en bôôñe weke dee je vroeger in een fles maer dat moch niet assie ongesteld was want dan ginge ze ope en ze ginge oop. mr W : Mwah mvr W : Ja ze ginge ope ok ! Dat is geweun de...
Mr W : En ze had 't altie over hekse en kolle weet jie wel Mvr W : Dat was op Urk zo erg die kolle. Mr W : Jao in Urk is 't hêêlemul erg. Kolle ? Mr W : Ja kolle dat zijn hekse Mvr W : Dat was een vriendin van mijn moeder en die is op Urk gaan weune en dat meñssie was héél erg errum en ze kon aigelijk gêên huur verweune niks en dus moch ze in dat huissie...
I. De duivel 1. Zijn U verhalen bekend over mensen, die de duivel gezien hebben of omgang met hem hebben gehad (met hem gedanst hebben, met hem kaart hebben gespeeld), of kent U andere verhalen, waarin de duivel een rol speelt? Gelieve elk verhaal te noteren op een afzonderlijk blad papier en in elk verhaal duidelijk aan te duiden hoe de duivel...
Van Scheermansvliet naer ’t Paradijs liep vroeger een onderaerdse gang, die hebbe ze in de tijd van Napoleon nog gebroikt. Trouwes in de mure van Scheermansvliet zate ok van die schietgate.
Arie Koreneef ree mit een hondekar en toen-die ’s morges vroeg es weg wilde rije, sprong d’r een kalf op-te kar en de honde d’r vandoor! Ze noemde-n-em later Kalf-op-de-kar.
Vroeger gonge ze bij mekaer vastelaevende, de jonges en de maide. Dan stong d’r een mandjie mit beugelzoetjies (= soort appels) en kestajjes en okkerneute mit een glaessie Pons d’r bij en ze pofte pôters. Ze hebbe bij een maissie dat wilde gaen zitte es de stoel weggetrokke en toen vielze en ze zei: Dat je nou je de stoel wegtrekt, maer dat je ok ’t licht...
Gekke Neel was ok betôverd, maar ik weet niet meer door wie; ze liep altijd te raze en te tiere langs d’n dijk.
Een man most z’n water bij d’n dokter brenge, maer toen had-ie paerdepis in ’t flessie gadaan en toen zei de dokter: Je mot maer flink paerdebône vrete!
Mien van Klaas Boer kwam van D’n Noord. Ze kon tôvere en je most nooit wat van d’r anpakke. Ze heb ok es bôme betôverd, die wouwe dan niet meer groeie.
Jaep van Driel die ventte mit vis. Dan kwam-die bij een boerderij en dan had-ie wat op z’n rug geschreve en als-t-ie z’n eige dan omdraaide laze de mense hardop wat d’r op z’n rug sting: Jaap eet je mee? en dan zei-die gauw: Assieblieft vrouw!
Bij ’t Ronde Watertie an de Bossekaag heb vroeger een meule gestaan, die is met hôog water een keer verzwolge.
In ’t Slop op Oud-Beierland woonde ok een heks, maar ik weet niet meer hoe die heettee. D’r ware trouwes zoveel hekse; as een kind ziek was, keke ze in ’t kusse en dan zate d’r van die verekranse in en dan zeie ze dat ’t kind betôverd was. Dan kreeg altijd de een of andere ouwe vrouw de schuld.
Stijntje Oosterman, die was getrouwd mit Lou Blaak, die was mit d’n helm gebore. Snachs om twaalf ure gong de bovedeur ope en dan moes-ze naar boite kijke en dan zag ze een begrafenis. Als je over d’r linkerschoer meekeek, kon je ’t ook zien, wie d’r binnekort begrave zou worde, maar dat ware d’r maar weinig die dat durfde. Snachs durfde d’r niemand...
Piet Koornneef ventte mit kaas en die vertelde ‘es an iedereen die ’t wou hore, dat-ie saves laat mit z’n karrechie naar Strien (=Strijen) gong en toen was-t-er ineens een kalf op z’n karrechie gespronge en toen-die ’t beest d’r afjoog, wier ’t opeens een vent.
Diezelfde Lijntjie had een kind betoverd, maar toen ze ‘es kwam kijke hoe of ’t er mee gong, wier ze door den vader gegrepe en toen moes-ze “God zegene je” zegge. Ze prebeerde eerst nog te zegge: “Ot zegene je”, maar dat zou niet geholpe hebbe, want Ot van den Brink was de schaapherder, begrijp-ie, maar later heeft ze ’t toch goed gezegd en toen wier ’t...
En op Klaaswaal woonde Lijntjie de Knipster, die kon op een afstand de klere van de kindere kepotknippe as ze voorbij d’r hoissie kwame. De moeders zeie altijd: “Ga omlaag hene (=onder langs de dijk), want anders knip ’t kreng je klere verrot”.
Ome Jan-Piet Visser woonde op Piershil en had een grôot sproiteland. D’r woonde daar ook een smid en die kon z’n eige in een haas verandere en dan zat-ie maar van de sproite te vrete. Toen zeg ome Jan-Piet z’n zoon: “Vader, ik waag-t-er een kwartie an” en hij schoot met een zulvere kwartie op dien haas. Later liep die smid mit een lap om z’n hôofd, want...
Vroeger wier d’r veul over hekse gesproke, vooral saves in de winter, as de lamp an was. Ze zeie bevoorbeeld van Sientje van de Heuvel, die an de Hutte woonde, dat ze d’r eige kon veranderen in een hond, een varke, een molshoop en weet ik nog wat anders. Dirk Doolaard woonde mit z’n moeder naast d’r en die kwam saves wel ‘es thois en dan zee-die: “Nou heb...
Oud-Beierland stond bekend om z’n hekse en z’n spoke. Trouwes ze deugde eigenlijk geen van alle, die Oudbeierlanders: ze bedroge je waar je zelf bij stond.
In Oud-Beierland was een man, toen was ik een jaar of twintig, die zei dat de wereld zou vergaan, daar had-tie een gezicht van gehad. Het was toen een errege slechte zomer, nat en zo.