Twa pearkes út Aldegea gongen ris nei Hinke Kaert ta to Nijebrêge. Hinke koe de takomst foarspelle. It wienen boeredochters, de fammen en ik tsjinne by de âlden fan de iene. Ik sliepte nachts ek by dy faem. Hja fortroude my altyd alles ta. Doe 't se by Hinke Kaert west wie fortelde se my har wederfaren. Hinke hie sein: Dêrstû mei trouste, dy moat ûnder tsjinst. Hy sil in goed nûmer lûke. Mar hy krijt it yn 't boarst. It is letter krekt sa útkaem. De feint rekke ûnder tsjinst, mar doe waerd er dêr ôfkeurd, omdat er 't oan 't boarst krige. Hy is wol troud mei dy faem, mar syn kwael boaze sa hurd oan, dat al ridlik gau dêrnei is er stoarn.
Fan it oare pearke hiet de faem Minke Schuurmans. De faem, dêr't ik by sliepte, hie ek heard hwat der oer hàr sein wie.
"Dû moatst skielk trouwe," hie Hinke sein. Minke waerd o sa kjel, mar Hinke krige gelyk. Mei deselde feint, dêr 't hja forkearing mei hie, troude se hommels. Dy feint waerd doe arbeider by syn heit.
Der kaem ris in man by Hinke Kaert, dy woe wite hoe 't it him yn syn houlik gean soe. "Hwatte?" sei Hinke, "yn dyn houlik? De tuchthúsdoarren stean foar dy iepen."
"Hoe dat sa?" frege de feint.
"Kinstû dat noch freegje. Dû wytst it sels donderse goed. Dû hast hwat útheve. Liich der mar net om. Fortel it my mar, dan kin ik dy miskien ried jaen."
Doe foel er troch de koer en hy sei hwat er misdien hie.
Hja joech him goede rie en sei: "Se sille dy dêr goed bihandelje."
Sa is't ek gebeurd.
Der kamen ek ris twa by Hinke, dy woenen har to fiter ha. Mar Hinke hie se fuortdaliks troch. "Wy woenen wol hwat fan jo witte", seinen se.
"Ja", sei Hinke, "ik sil jimme mei de heidebiezum." En hja jage se fuort.

Imke de Jong wie in gûchelder, mar hy koe ek tsjoene. To Ljouwert hat er yn 'e gefangenis sitten. Mar de tuchthúsdoarren gongen samar foar him iepen. Der wie suver neat mei him to bigjinnen. Se ha him to Ljouwert op fjouwer plakken tagelyk ta de stêd út gean sjoen.

(14.15 min.)
FK: drank makket earm en ryk gelyk
DJ: dat, wat seine jo? Drank?
FK: drank makket earm en ryk gelyk.
JV: ja.
DK: alkohol.
DJ: dat makket earm en ryk gelyk.
FK: Dan bin’je deselde. Je stoattelje. En dat. Der wiene ek twa mannen, dat wiene de koetsier en menhear. En se komme ek beiden barreljen, mar se kômen yn ‘e hûs. Dêr stiene twa ledikanten, no. En elk op in ledikant. Dêr rôp menhear: der leit in oare kearel by my yn’t bêd. Ja, by my ek, sei de koetsier. Menhear sei: ik sil minent der út smite. Ik ek, sei de, sei de sjofeur, en hy die it, mar de sjofeur wie earst en smiet menhear oer de flier. Want doe wiene se by inoar yn bêd gong, dat wisten se net.
DJ: jawis, jawis
FK: wiene beiden gelyk hin.
(allen lachen. Daarna stilte.)

Der wie in boer, dy hie ien koe. Mar hy hie gjin hea mear foar it dier.
Mar hy wenne yn in âld hûs mei in reiden tek. En dêr groeide safolle gers op, dat hy sei tsjin syn maet Jan: "Witste hwat wy dogge? Wy takelje dy koe op it dak, dan litte wy him dêr weidzje." Dat sy oan 't takeljen.
Mar it beest krige it krap en joech rare lûden ûnder 't takeljen.
Doe sei de ûnderste dy't him by de sturt beet hie: "Trek aan Jan, hy groent naar de graasjes."
(yn Grinslân forteld.)

Marten de Boer to Wergea fortelde my us _ 1914: Der wie in boer, dy hie in poep yn 't wurk.
Dy poep soe in stik lân foar him ôfmeane en dêr soe dy poep in bedrach oan jild foar barre. De oare deis komt er by de boer en seit: "Ik heb it stuk land omsniden, boer."
De boer bitelle him.
Mar doe't er nei 't lân ta gong to sjen, hwat hie de poep doe dien? Hy hie allinne mar de kanten meand.
Doe krige de boer yn 'e gaten dat de poep him foar 't lapke hawn hie.

Bigraffenis - boereplicht.
Yn Nyegea 4 buorrens: De Tike, de Westerein, de Hegewei en de buorren. Der wie in reglemint. Op 'e dei fan 'e bigraffenis kamen de dragers fóár de biïerdiging yn 't hûs njonken 't sterfhûs by elkoar, dat it tichtst by 't tsjerkhôf stie. Nei de bigraffenis kamen se yn 't hûs njonken 't sterfhûs dat it fierst fan 't tsjerkhôf ôf lei. Dus net yn 't sterfhûs sels. Dêr krigen se elk in hiele koeke (lyts model) en kofje. Wie der in man stoarn, dan seinen 2 manlju it om. Wie der in frou stoarn, dan seinen 2 froulju it om. It wienen de neiste buorlju dy 't dat dienen. Dy dienen it biklaeijen ek. It biklaeijen wie altyd in frou by. Nei 't biklaeijen krigen se in slokje. Twa fan 'e allerneiste buorlju gyngen nei 't gemeentehûs om de forstoarne útskriuwe to litten. Sy gongen ek nei de famylje fan de forstoarne. Allinne yn 'e buorren waerd rounsein. Yn guon gefallen gongen se wolris fierder. It waerd rounsein troch twa manlju as der in man stoarn wie, troch twa froulju, as der in frou stoarn wie. De skûteldoek, dêr 't it lyk mei wosken wie, kaem yn 'e kiste. Ek de hierkaem, it skearmes, de nuddel, ensfh. Strie kaem yn 'e lingte yn 'e kiste to lizzen. 't Lyk leinen se earst op strie yn 't bêdsté, neidat men it bêd der ôfnomd hie. Dit strie waerd letter opbrând. Hie men hwat noadich by de bigraffenis, dan liende men dat tsjin in lytse bileanning. Liende men in kofjemonne, dan waerd dy werom brocht mei kofje yn 't laedtsje. De kanarje waerd út 'e sterfkeamer brocht, der kaem in swarte doek oer de spegel, de klok waerd (net by alle minsken) stil set. De blommen kamen út 'e finsterbanken wei en de blinen dienen se ticht.