De Hollandse kies
Wie de zeve sjepes van Eijs op ene goojen aovend nao aofloup van 'n late vergadering langs te Eijserbeek trök nao hoes wandelde, zaog te sjoute inins te maon in te water spiegele en kòntent reep er tege de andere: "Jummich, zeet ins, wat ene sjoene Hollandse kies tao op et water drijf. Dee moote veer höbbe! Et zou toch jaomer zien, um dee veur de vèsse te laote."
"Jao," reepe de andere 'm nao, "dee moote veer höbbe."
"Jewel," zag te sjoute toen bedinkelik, "mer wie kriege veer 'm?"
En al de wijze veele aon 't naodinke.
"Wach," reep te sjoute nao 'n tiedsje, "iech weet et! Zeet ger dee boum heij stoon, dee zoe sjijf euver et water is gegreujd? Dao zulle veer us aon haange. Dich, smeed, dich bis te sterrekste, haw diech tiech vas aon de tek van de boum. Zoo, noe diech, snijder, aon zen bein, en noe, geer, jonges, alleh, den eine ònder den andere. Ziezoo, en noe kom iech et underste. Dat kieske zulle veer wel kriege."
Mer wie ze dao zoa hònge, en de sjoute in et water snapde, um de kies te pakke te kriege, woort er te smeed dee et hiel vrechsje had te drage, get zwoer, en er reep: "Wach effe, jonges, iech kin et zoe neet mie hawwe; iech moot miech ins in men han speije!"
En daomèt leet er de boum los, en... dao veele miech te zeve sjepes, klabaatsj, in et water, en ze zònke wie brikstein.
Dao ligge ze vandaog nog en wee mèt volle maon langs te Eijserbeek kump, zuut ze dao ròndplatsje door et water en snappe nao de maon, dee ze mer neet te pakke kinne kriege.
(Limburg, Eys; onbekend wanneer opgetekend; in 't Maastrichts overgezet door M.E. Franquinet, Eigen Volk I, blz.114-116)