3.133. Hoe Deurne aan zijn naam kwam
Deurzen ha nog giène noam, zoalaang eest al gelèje wa 'k oew vertelle wil.
Ze han der 'n kèrk gebaouwd, mer ze weesse niemes nie hoe dè ze 't gaat diecht zön krijge dùr ze gelijk dur in en der uit maosse.
Mer iène, die de slimste was, van al dietter doe ter tijd warre, die ha heure spreike van 'n deur en die sloeg vur um oäk zoän deeng te laute komme en dur warre ze gelijk mee-i-in en die dè vurgestèld ha, die stuurden z'uit um zoän deeng te gaoin hale. 's Merreges heil vruug deej al eweg mer baang dèttie den noam zoä vergeite, rijp ie onderwege niks as al mer: 'deur, deur.'
Mer goe, dùr kumpt ie neffen e veld gegauë en dur lype wel honderd van die zwarte krèje, ge wiet wel, op en nir. En onzen bas, die verschoot er eiselijk af en die menden as dè 't gelijk duivels warre, die 't zay.
Hij makten in der host al e kruis vijf, zes mer de krèje, die blive zitte.

3.134. De Legende van het Zandbosch onder Deurne
Ge kènt toch vaast 't Zandbosch wel, dur ge neîve komt, ao ge over den ewen dijk noa Hellemed goät? We plachten er heil dik doe we nog zoin jonges warre, hin te goän speule en we haan der mee 't groäste plezijr. Wa rooIde w'dik de bèrreg af, die-t-er zoiveul in ligge; wa dinnen w'er dik de kernijnt' naö die-t-er in mène jongen tijd niet te laast warre.
Mer vur disse placht ‘et er nog mee zoi klaar niet te zijn; dur hè’k me grjutjes zalliger nog dik af huire vertelIe. Op den aaftersten berreg placht 'n galig te ston dè weest me grjutje nog goe en dur honge ze ze mer oän op; dik vur 'n klèn bagetel. Mer nau wèt er 't zaand deger op, en buim' die t-er ston, die zitten toe oan zenen top tou bekant onder 't zaand. Heil vur disse placht dè nie te zijn, mer oe-i-of dè gekommen is, dè za 'k oe vertelIe. Zoi untrent 'n par honderd jour gelè was Deurze deger geplaagd dur schwoiersvolk de mi hiel bendes op de buitenhuik (op Den Bottel en Bruggen) ankwamp. En op 'ne mèrrege doe lag er iène van die laandloupers bè nen bour in 't Kerkeingd in de schop, en doe den bour em vroug wie-i-of-ie hebbe moost, doen zee-i-:
'Ik zè m'n ambaacht muig, zee-i- en ik wil mène kost anders verdijne; hedde ge nie vur me te werreke' zee-i. Den bour due weest nie waa-i- doü moost, en die zo 'm wel ger genog eweg gejaogen hebbe, mer dè deurefden ie nie. Allengskes dan zee-i (den bour allo) us ge ne pronte kièl zet, zee-i, dan zaa 'k zijë of dè g'ewe kost wièrd sijt, zee-i. En dè was Jasper (zoi heitte de schwoier) want ie pijs goe-i-op en allemal kan ze gèr mittem te doü en ie werrekte goe en ie blif wel tijn jaur bè den bour, son- der dè se oit i word tiggen bekandere gehad haan.
Mèr op 'n keir doe krigge ze moute en dè kwamp hier over oän: Den bour die haj i mardiesch schwo mès mi 'ne schwonen schènken hèft en die was gelijk schwon besnè mi-i-allerhande figure, en de was verlorre gerakt. En 't wijf dè spuiden er zoin best over op, en doe Jasper 's auves thuis kwamp ('t was allaot, want Jasper die dronk 'n goej peint), doe trok er 't wijf op hur manyr oün en den bour die stoond oik nie van aaftere te kijke; en ze verweten 'em, as dèttie 'et mes ha gestolle en dèttie mer is ein, twei, drij zije moost, dè 't terugkwamp. En Jasper die z'n eige zoi meen as ik of gij vur 'n schellem uit lijt make, die worden buiës en die zi dè se't gelijk loge, en as ze nog iens 'et hart haan, dè se dè zeen dèttie dan den roajen haan op 'et daak victorrie zoä loutekrè. De verstoäde ge ummers wèl? De wil zegge, dèttie den boul af zoi stoke. En dèttie dè si, dè huirde ze mi veule want er was nog meir volk in huis. En 's anderen daags doe gonk den bour noä den Bùrregemiester of zoä-i-as se doen ter tijd zeen, noa den Drost en die laachten er uurst mi en dië zi dè 't mer zottemans taal was, mer den bourdie lijt nie los, en die wo ze rècht. En de zoon van den Drost die mocht Jasper nie lè; dè warre zoi veul as kaoj vriende en die stukte ze voäder en die zi-i-as dè Jasper er heil goe toe-i-in staut zoi sijn; en den èwe die lijt z'n eige bepraute en Jasper die wordde gehald; 't deeng kwamp vur 't gerècht en Jasper die wordde ter daud gewize. Ze warre me vur disse nog zoi klaur nie, gelijk ge huirt, as g'er vandaag iène in duizend stukker snijdt dan moete ze 't nog mer mi-i-i par goej getuige gezijë hebbe of ze maken oe niks, neië. Mer as ge vur i par honderd jaur iemende mer bedreigde al hag- get oik mer i weecht gehuird, en ge ston 'et krek nie goe mit de graute baas, dan war de gewegen dan sloege z'oe 'ne stropdas urn ewen hals en dan lyte ze'w zoïn uurke tusschen loocht en groond bèngele.
Mer mi-i-al die gekheid zè 'k schwon mènen teks afgekèrd. Ze zon Jaspers dan ophange, dur was niks mièr oan te douë. Dètter nen dièl kijkers geweest salle zijn, dè's nen deeng dè seker is en giène wonder, as zoi-i-ijt vandaag ummers vurvijl, dan blièf er gièn èw weefken op zene spinnewijl. 't Was goe. Jasper die wordden dan o-onder de galig gebroocht, mer ie hyl z'n eigen dapper, ie vertrok gièn bakkes, mer doe den beul kwamp urn 'em de strop urn te douë, doe zee-i: 'k Zo-i- uurst nog wel is i wurdje wille spreike, zee-i, en de stonne z'em goe tou, en ie staak zenen èrrem umhoig en ie zi, dè se 't gelijk huirden, al dietter um stonne: 'Ik zè-i-onnuizel, mènsche, en Onze lieven Heir van hierbove, die huir 'et me zegge, dè 'k 'et mes nie gehuird of gezijë heb en die zal men daud oän Deurse vreike en die zal nau op disen augenblik nog 'n mirakel douë, den berreg dur ik op stan die zal gelijk èweg wè en ongelukkig oe dèurep.'
En mee dèttie de si, dur staak n wynd op en 't zaand dè vlog wel 'nen torren hoäg de loocht in en al die-t-er bij warre, die trok de kèw dur 't lijf hinne. En wa was me 't geval? Jasper die trok er van dur, en niemes ha-g-et hart um 'em nou te douë, want me daacht nie-i-anders, of den Himmel die ha-i-op den augenblik i mirakel gedouë. En den berreg die blif oän 't verwè en op disen dag stubbel 'et er nog; en de regièrung krig schrik dè 't zaand nog in 't deurep zoi komme; dùrum lyte ze'er i graut bosch oänlegge; en de heitte z'allemoäl "t Zandbosch'.
En wa was nau 't geval mi 't mes? 'nen dag of drij noäderhand vonden ze 't terug en den bour die ha-i-er graute spijt af, dèttie Jaspers zoi onnuizel ha-i-oängeklaagd.