Organizations
Keywords
There are no Keywords that match this search
Danish Keywords
There are no Danish Keywords that match this search
Dutch Keywords
Show More Dutch Keywords
German Keywords
There are no German Keywords that match this search
Icelandic Keywords
There are no Icelandic Keywords that match this search
Place Mentioned
There are no Place Mentioned that match this search
Place of Narration
Show More Place of Narration
Narrator Gender
There are no Narrator Gender that match this search
Ze spookten achter op 't kerkhof an 't onderweggie. Ze ware verkleed as spook, in witte hemde. D'r kwamme gruwelijk veel mense kijke. Een zei d'r op een keer: "Ik zeI is gaan kijke". Maar hij is op de loop gegaan.
Je hoorde ok nog wel is zegge in Woerekom d'r was hier vroeger nog wel is een man. Die zei: "Ik ben niet bang!" Die was 's nachts op het kerkhof. De doodgraver had de baar op het kerkhof laten staan. Toen sloot die man een weddenschap: hij zou de nacht op die baar doorbrenge. Toen hoorde hij een stem: Wat daarop legt is nog zo erg niet. Wat daaronder zit...
Woudrichem
Op een van die moles van de Hooge Boezem, daar zat vroeger een heks. Die kon de mense tegehouwe. As ze bijvoorbeeld niet wenste dat die of die voorbij zou gaan, dan had ze de macht om de mense tege te houwe.
Mijn ouders, dat ware nog echt van die ouwerwetse mense. Die knecht, die kon niet slape, hij lag te woele en te worstele in z'n bed. Maar dat is misschien al honderd jaar geleje. Mijn vader ging toen bij die knecht slape. Mijn vader zee: "Ga nou maar legge bid- de!". En die knecht die kwam tot rust.
Spotsagen en Spotnamen c. De dorpen op de eilanden: Oostdijk.
De bevolking van Oostdijk, een gehucht tusschen Ierseke en Krabbendijke heet men Puttenaars.
"Ha!" zegt men. "'t Is maar een Puttenaar, kom maar op, we zijn niet bang."
't Beteekent wellicht bewoners van een land van putten en poelen.
Vaoder ging 't kerkpadje deur. Da was allemaal net zilver. Vaoder zee: "Ik gaai erdeur!". Maar de meeste ginge terug. 't Waore zoveul blaaikes, gewoon zilverblaaikes. Spoke noemde ze dat. De klaoterboom noemde ze die boom mee die blaaikes.
‘’K was nog een jong meiske,’ zei moeder, ‘’k ging nog niet met jouw vader toen is het gebeurd, dat een oud vrouwke bij een boer in de buurt van de [Palboom] ’t erf opkwam. De boer kende d’r wel en hij wist niet veel goeds van d’r. D’n hond, die aan de ketting lig, ging als een wildeman tekeer toen ze ’t erf opkwam. D’n boer bleef er op wachten. ‘En,’...
Vroeger had je een postwage, die liep van Gouda naar Schoonhove, door de Vlist heen. Hier in Haastrecht stopte die altijd, op de Hoogstraat, daar bij 't raadhuis, zak maar zegge. Nou had je vroeger in de Vlist zeve moles. En op een van die moles zat een toverheks. Die kon tovere. Ze liet de postwage stilstaan. En 't mooiste was, dan mos die kerel van d'r...
Dat hoorde je vroeger zegge, werwolve. Daarvoor ware ze zo bang as ne wezel. Een man kwam midden in de nacht in een witte gedaante, vreselijke geluide. Een dierehuid om, dat dede ze ok wel, soms liepe ze in een berehuid. Da was een keer zo sterk, een dee dat ook, da was ne vader tege z'n eige zoon. Die vader stak z,n eige in een dierehuid. Maar die zoon...
Andel
In Brakel, daar woonde de toverheks. D'r woonde een vrouwke uit Brakel in Woudrichem. M'n zwager, die ree met een oliekarreke. Dan dorst ie nooit, nooit langs dat huis waar die heks woonde. Dan liet ie een ander dat oliekarreke d'r voorbij rije.
De weerwolf die zat onder de bedstee, zeje ze vroeger altijd. Maar ik heb d'r nooit een gezien.
Haastrecht
Ik had eens kiespijn en ‘t werd erger en erger en erger en ik ben altijd zo’n held geweest. Ik durfde niet naar tandarts. Ik ben altijd zo flink geweest. Ik ik dacht ik dood gaan als naar tandarts moest, denk trekt me de halve kop uit. En ze lachten me thuis allemaal uit, ga dan naar de tandarts. De kies moest er uit. Ik durfde niet. En dat hele die hele...
No name
La we is zegge, dat d'r mense ware ... , as ze 's aves erges ... dat was meer 't idee van een zwarte hond. D'r gaat hier een verhaal, d'r liep een man over de dijk. Ineens zag die wat. "Weg Carlo, weg Carlo, weg, Carlo!" Die man was de nek gebroke door de duvel!
D'r was een wonder. Ik loop mee diejen koei en achter de koei liep een wonder mee klauwe. Ik zee tege die koei: "Terug!" Maar die koei wou nie. Ik wou 'm een opdukker geve. Ik zag 'm bewege en bang da'k was. 't Was net zilver. 't Blikkerde over de weg.
In Gansooien, d'r was ok een groot bos bij en dan heure ze daar 's nachts om een uur of twaalf gewoon zage. En dan zeje ze: ,Ja, dat zijn geeste!" Da heurde ze iedere nacht. Maer ze zage nooit iets. Da platsje is d'r nu nie meer. Da bos ok nie.
Dat was de toverheks A. P. Ze woonde in 't Kuilenburgse Veld. 't Huis en alles staat d'r nog. En dan hoorde je verhale, de mense ginge langs de Rietveldse Weg en daar had je een brug. En dan sting daar 's aves een kalf op die brug te kijke. Dat kalf, dat was A. P., die heks. Daar ware de mense erg bang van.
In 't Linschootse Bos, daar spookte 't. En je had vroeger nog heel wat mense, die daar 's aves niet langs dorste ok. Wat voor spoke ze d'r zagge, weet ik niet. Je had vroeger van die mense die d'r eige verkleedde als spook.
Oudewater
De man van de Kastanjelaan heb ik derbij gezet. De man van de Kastanjelaan heb ik hier staan. Nou me vader werkte op de mijner, die was toen nog niet gepensioneerd, en der woonde in de Kastanjelaan bij ons in Hoensbroek, toen woonde een man. Maar die was [enen kost?], der was geen man vandaar. Waar die vandaan kwam da weet ik nie, ‘k geloof da niemand da...
Nooit bang. Het geloof aan spoken en duivelverschijningen met alles wat er aan vast is heeft een overgangstijdperk gehad, dat zal zijn ingetreden toen de denkbeelden omtrent het oude volksbijgeloof, door Balthazar Bekker en anderen aan het licht gebracht, zich van lieverlede onder het volk begonnen te verspreiden. Men kon dat oude geloof zoo maar niet in...
