1,356 datasets found
Place of Narration: No name
Een weerwolf verlost Catarina Breure van Denderhautem diende te Ninove op het hof van Schoor. Het was een meisje van omtrent tien jaar, en gelast de koeien naar de weide te brengen. Eens stak zij de zweep, waarmede zij hare dieren in bedwang hield, in de opening van eenen hollen wilg, waarin zij eene zwarte harige huid ontdekte. Aanstonds droeg zij hare...
nl.verhalenbank.9874
WAAROM FEBRUARI MAAR ACHTENTWINTIG DAGEN TELT Toen de wereld pas geschapen was en de maanden nog jong waren, legden ze graag met elkaar een kaartje. Vooral Februari hield veel van kaarten, maar hij was zo ongelukkig in het spel, dat hij altijd verloor. Op zekere dag bemerkte hij, dat hij alles verloren had, maar nog éénmaal wilde hij het wagen; hij hoopte...
nl.verhalenbank.9604
Het behekste beurtschip Op een morgen, meer dan honderd jaar geleden, merkten knechten van het beurtschip van Hindelopen naar Amsterdam, dat 's nachts iemand aan de touwen had gezeten, waarmee de barkas aan de kade lag gemeerd. De touwen waren niet zoals gebruikelijk met een mastworp vastgeknoopt, maar met een oudewijvenknoop, die vanzelf losgaat als...
nl.verhalenbank.9541
Aagt van Eenrum Aagt was gezond maar arm. Zij bezat niets op de wereld. En in Eenrum was dat iets bijzonders, want daar waren vroeger alle mensen rijk. Daarom mocht Aagt ook niet arm blijven. Die gedachte kon niemand verdragen. In die dagen lag er bij Eenrum een groot stuk land dat nog geen naam had. Het was van niemand en diende als vogelweide. Het land...
nl.verhalenbank.9524
Jao, de weerwolf, dat hek hier genoeg gehoord. Dan zagge ze d'r ene in 't wit. Ze hebbe d'r nooit geen een kenne krijge. Toen was 't nogal erg. Ze hadden een deken of laken om of zo iets.
nl.verhalenbank.72844
En nou een verhaal van een schipper die ik goed gekend heb. D'r lag een schuit in Schiedam en een herrie op die schuit en een lawaai, een grote bons. Die schipper gaat kijke en d'r was niemand te zien. En nou 't vreemde, terwijl die naar vore loopt, valt ie in 't water. En dat kon niet, want de schuit lag vast tegen de kant. Een raar verhaal, maar hij heb...
nl.verhalenbank.72571
Kasteel Rosendael in het Gelderse dorp Rozendaal, dat een zware ronde toren heeft uit omstreeks 1350, was eens het vorstelijk verblijf van de graven, de latere hertogen van Gelre. Het was een van hen, die zijn vrouw - een Engelse koningsdochter - verstootte omdat zij met melaatsheid behept zou zijn. Tijdens een grote bijeenkomst in de ridderzaal kwam de...
nl.verhalenbank.72556
Twee reuzen hadden zich voorgenomen den Rijn te graven. Na honderd jaar gewerkt te hebben, zonder een woord te wisselen, brak de een het stilzwijgen en zei tot zijn makker: ''het werk schiet goed op.'' De ander werd kwaad : ''ik wil niet langer met zoo'n babbelaar samenwerken,'' zei hij, ''die nauwelijks een eeuw voorbij kan laten gaan onder zijn mond te...
nl.verhalenbank.72548
In den Jare onzes Heeren, als men schreef 878, en Karel, de Kale, keizer van Rome was, toen was er in het land beneden Keulen een groot veld of plein, onder het gebied van den heer van Pont behoorende. In dit veld hield zich [onder eenen grooten mispelboom] een oud, vervaarlijk, fel en verfijnend vreeselijk dier op, hetgeen veel kwaad berokkende; want het...
nl.verhalenbank.72547
As je op 't paardepad liep, dan kreeg je de wegescheet op je oog*.
nl.verhalenbank.70431
Ties kon mooi vertellen. Het was eens weer op un avond en toen kwam bij ons te avondpraoten. Vrouwlui die kriegen dan uh een meerstel brandewien met rozienen, he. En de manluuten die kregen dan een kloate. Maer als Ties als die ene hat hadden dan was hij nog niet los. Maar als hij tweede had hadden dan word ie al wat proater. Maer het was toen ook al een...
nl.verhalenbank.70199
Toen wij zulke jochies waren, mocht’n we graeg nog eens even viss’n in de olde küle kool, waar olde Ties woonde. Maer hij wol ’t eigenlijk niet lieb maer hij leut het dan toch nog toe. Maer hij wol altied hebb’n dat wij zo gauw tegen zunsondergang dan moesten wij daar weg wezen en dat begrep’n wij niet altied even goed want wij wollen dat ook niet graeg....
nl.verhalenbank.70198
Ja, ‘k was ziek en uh had ik een ontsteking. En toen was ik naar dokter geweest en toen zei de dokter: “ja je moet geopereerd worden”. En ‘t was kort na een bevalling en ik was als de dood voor een operatie. Ik dors niet en ik vertelde dat aan me moeder en me moeder kwam voor me huishouden te verzorgen en voor de kinderen. En toen zegt ze: “nou ik zal...
nl.verhalenbank.70137
De nachtmerrie, daar was niet veul an te doen. Ik heb veul paarde gehad, die last hadde van de nachtmerrie. Maar daar was weinig an te doen.
nl.verhalenbank.70089
De ouwe Klarenbeek hierhene die kon ok strijke. As je een verrekte pols had of zo. En ok bij de beeste.
nl.verhalenbank.70020
Ja, ’t was trouwens in die hele kouwe polder nie in orde. M’n moeder wist ook nog te vertellen en dat [dikkelbes sluusje], das een plekke aan de Noordiek die heel slecht bekend stond in die dagen en wat tegenwoordig in D’n Noek nog mensen over praten, daar [doemde ik] ’s avonds een groot slagersbaks, een blok stond, met een scherp kapmes d’r half...
nl.verhalenbank.69994
M’n moeder die kon d’r toch zo mooi van vertellen he. Zij zei altijd tegen ons: “kinders denk d’rom hoor, als je ’s avonds een keer wat laat uit Noek terug komt, dat je nooit langs de [… de kraker] of langs [suusje] gaat, want daar deug het niet hoor.” M’n moeder en andere mensen uit de buurte die hadden dan meer dan eens in de omgeving in de kouwe polder...
nl.verhalenbank.69992
Een ingezeten van Holwerd wandelde op zekeren morgen tamelijk vroeg buiten het dorp, toen hem een werkman in zondagsgewaad op zijde kwam. Deze vertelde: <>. Hij geloofde dat ten gevolge het veelvuldig eten van ierapels mei 't bleate gat, aardappelen met te weinig vet en in 't geheel geen vleesch of spek, zich een dam van aardappelbestanddeelen in...
nl.verhalenbank.69990
De glimvlieg, die bij dag fraai groen is met glimmenden weêrschijn en bij nacht lichtend, noemt men de wilde lantaarn. Een zwerm van deze lichtende diertjes kan men soms in de duisternis zien vliegen en dit is dan eigenlijk een wilde lantaarn. Uit de verschijning hiervan voorspelt men evenmin iets goeds als uit het tikken van het wilde horloge. Ook de uit...
nl.verhalenbank.69821
In het noordoosten van Schoterland, vooral in de omstreken van Jubbega, zijn moerasachtige heidevelden, waaruit nogal veel wilde lantaarnen opstijgen. Zij blijven meest boven de plaats waaruit zij ontstaan, maar ziet men soms in de duisternis zulk een lichtje over den weg zweven, dan zal er binnen kort een doode in het dorp zijn.
nl.verhalenbank.69819