1,115 datasets found
Place of Narration: De Westereen
Frijmitselers binne minsken, dy't har oan 'e duvel forkocht ha. Dy't ienkear frijmitseler is mat it altyd bliuwe. As se stjerre giet it raer. Se krije in freeslike dea. Wolle se by har folkje wei, dan draeit de duvel har de nekke om. Se ha altyd wol sinten. Reitsje se op, dan hingje se de lege ponge mar oan 'e kruk fan 'e doar jouns foar't se op bêd geane...
nl.verhalenbank.38538
Ien fan sawn jonges út ien húshâlding is in wjerwolf.
Minsken dy't net stjerre kinne ha faek hwat oan, dêr't op snein oan naeid is.
By de Wâlddyk ûnder Aldwâld stiet de kloftskonk fan 'e duvel yn in stien. Dêr is de duvel oer 't feartsje sprong.
Imke de Jong wie in gûchelder. Hy reizge by de merken lâns en hat yn Ljouwert wenne. Hy wie troud mei in sekere Janke. Hy koe de minsken samar stean litte en liet se molke slobberje út in pantsje, krekt as wienen it katten. Hy koe de minsken kraeije litte as in hoanne. Alles hwat er sei, dat dienen se. Hy koe de froulju de rokken samar ôfsakje litte. Yn...
nl.verhalenbank.38534
As in bern hwat fan in tsjoenster opyt, dan hat dy tsjoenster it bern yn 'e macht.
nl.verhalenbank.38533
Stammerige Harm , dy't op Sânbulten wenne, hie in wikseldaelder.
nl.verhalenbank.38532
Men mat net op in pod traepje, hwant dan bigjint it to tongerjen.
Se ha hjir wolris in fremde kat in traep jown, dan wie der de oare deis in âld wiif kreupel. Dat wie dan de tsjoenster. De katten hâldden meielkoar in forgadering. Dat wienen dan allegearre tsjoensters. Dêrby songen se it heechste liet. Der wienen hjir froeger in protte tsjoensters. Piters Willemke is alris in kear tsjin 'e triedden oanflein.
nl.verhalenbank.38530
Ik haw ris nei Wopke Minke fan Kûkherne ta west om medsinen. Ik krige in drankje fan har mei. Hja sei, ik moest fral tige op dat drankje passe ûnderweis, hwant der koe wolris in houn by my opspringe dy't it drankje stikken ha woe. Mar der is my neat oerkaem mei dat drankje. It wie sa, myn wiif wie siik. Hja koe net gean fan 'e pine. Doe seinen de buorlju...
nl.verhalenbank.38529
Mei har soannen haw ik wol slept yn it loazjemint yn Uthuzen, as wy dêr oan 't wurk wienen. "Ik kin my noait bigripe," seinen se tsjin dy soannen, "dat jimme hjir bliuwe nachts. Of kenne jimme 't fak fan jimme mem net?" "Né," seinen se, "koenen wy dat mar. Hwant dan fleagen wy nei hûs ta op 'e biezem. Dan hoefden wy hjir nachts net to bliuwen."
nl.verhalenbank.38528
Alde Durke Syts koe tsjoene. Hja wenne hjir yn 'e Westerein. Hja koe har yn in kat foroarje. Wy hienen krânsen yn 'e kessens, dat wie hàr wurk. Piters Willemke koe èk tsjoene. It wie myn muoike. Se wie troud mei in broer fan heit. Hja fleach samar op in biezem troch de loft. As se fuort wie, lei der in pânse op bêd. De âld man sei: "Dan miende ik dat...
nl.verhalenbank.38527
Der wie in frou overleden. Dy frou hie ek in famke. Foardat se stoar hie se tsjin har man sein: "Astû wer trouste, mastû myn klean net oan dyn twadde frou jaen." Dat beloofde dy man. De man troude wer en hy forgeat dy bilofte. De twadde frou krige de klean en die se oan. Mar doe kloppe de frou dy't stoarn wie deis by harren op 'e ruten en oan 'e doar. It...
nl.verhalenbank.38526
As de bierkleden to lang binne, komme de deaden werom.
Yn Warfstermoune, dêr wie in hazze, dêr hat in hiel leger jagers achteroan sitten mei wynhounen en gewearen, mar noait krigen se him. Dy hazze hie hwat mei de kweade to meitsjen.
Sierde de Bruin fan 'e Westerein wie molkrider. Hy soe de molke by de boer ophelje en nei de fabryk ta ride, doe is er troch de trein deariden. Dat lûd ha guon fan tofoaren heard.
nl.verhalenbank.38521
Fan Wachthûs ôf nei de Sweagerbosk út, dêr spûken altyd twa famkes nachts, dy hienen reade lintsjes om 'e hals. Dy famkes ha se yndertiid de hals útsnien.
Ik wie noch feint en hie forkearing mei it wiif, dêr't ik nou mei troud bin. Dy wenne oan dizze kant it spoar, yn 'e buert fan 'e Ria's. 't Wie op 'e joun en tsjuster. Ik roun by de fyts lâns. Doe kom der in swarte houn by my, dy't ik noch noait sjoen hie. En ik hie ek noch noait sa'n greaten ien sjoen. Hy wie net lytser as in keal. Hy roan oan 'e oare...
nl.verhalenbank.38517
Hjir yn 'e Westerein stie in spûkhûske, dêr doogde it net yn. Dêr doarst net in minske jouns by lâns, sa bot gong it dêr op 'e joun en yn 'e nacht altyd oan wei. Yn dat hûske ha Sake en Elske wenne. Der flak by dat hûske wie ik ris mei myn maet by de wâllen lâns gien om pealtsjes byinoar to fandeljen foar brandstof. It wie in earme tiid en wy hienen gjin...
nl.verhalenbank.38516
Oan 'e Boppewei, dêr is in stik lân, dêr sit in kiste mei jild yn 'e groun. Bigjinne se to dollen om him der út to heljen, dan kinne se noait by dy kiste komme.
nl.verhalenbank.38514