Organizations
Keywords

There are no Keywords that match this search

Danish Keywords

There are no Danish Keywords that match this search

Dutch Keywords
Show More Dutch Keywords
German Keywords

There are no German Keywords that match this search

Place Mentioned

There are no Place Mentioned that match this search

Place of Narration
Show More Place of Narration
Narrator Gender
close
460 datasets found
Dutch Keywords: begraven
[Met de helm geboren:] Waren kogelvrij. Die hoefden in oorlog of revolutie geen bang te hebben. En ze hadden een waarzeggende geest. Ik heb wel is hore vertellen, dat een jonge ongelukkig was. Want hij was met den helm geboren. En de baakster had de helm op de verkeerde plaats begraven. "Nou is die jonge z'n leve lang ongelukkig", werd d'r gezegd.
Die met de helm gebore ware, die ware iets meer bij dan een ander. Die helm moest begrave worde.
As d'r een kind met de helm gebore was, de helm die mos begrave worde. Want as de baker 'm achterhieuw, dan wier 't kind ongelukkig.
De blinde belie, ja, hier had je vroeger ok een kerel, dat was de blinde belie, zeje ze. Hij had een blauwe streep over z'n neus. Die moest 's nachts een keer 't bed uit. As die dan maar eve over de onderdeur gekeke had, dan was 't voor mekaar, dan kon die weer gaan slape. En van de blinde belie wordt ok gezegd . . . Kijk es wanneer iemand gestorve was,...
Die met de helm gebore was, was kogelvrij. 't Voorschrift was om de helm begrave. Die helm had grote waarde. Die in 't leger ware, kochten 'm.
In Perk woue ze vroeger wel zegge, dat as een pruimeboom niet wou drage, dat je dan een dooie hond zo kort mogelijk onder de wortels van de boom mos begrave.
In forhael fan myn mem “De gouden boaijum” sa hjitte in pleats tusken de Hommerts en Oasingahuzen. (It wetterskip fan Heech hjit nou noch: de gouden boaijum.” De buorkerij lei hwat ôfgelegen. Slachter, bakker en winkelman kamen oan de doar. Men sei: It doocht dêr net. As de boer en de frou ris út to kofjedrinken wounen, koenen se gjin húswardster krije by...
De man sûnder bigraffenis It húske stiet der noch, mar it kin elk ogenblikôfbrutsen wurde. Dêrom is 't wol goed, dat de skiednis, deroan forboun, biwarre bliuwt. It húske stiet achter de Eegracht oan de dykgrêft yn Drylts. Dêr wenne in sonderlinge man. Ien ding: hij hâldde fan goed iten en drinken. Derom wurde altyd tsjin him sein: Sikke-spek en aeijen....
nl.verhalenbank.50502
Chries van der Heyden was vroeger bierbotteler. Hé’j had ’n raspjed vur zien wage. Mar dor gieng d’r duk één kapot. Soms wel drie in één joar. D’r kwam es ’n man van de bierbottelarij uut Amersfoort. En die hörde, da de pèrd kapot gienge. De man zei: “Lig toch nie mer te tobbe. Ge mot es ’n keer iemand neme med’n wichelroede um de stal te onderzuke”. De...
nl.verhalenbank.50480
Ze zèje vroeger ok wel ’n versje op um de vratte weg te kriege. Ge mos luustere nor de klokke als die luidde, aster iemand begrave wier. Ge zèj dan: Nou legge ze ’n dooie ien ’t graf. En nou was ik mien vratte af. Onderhaand mos ge de vratte mee woater afwasse. Of ’t geholpen het, weet ik nie!
3.140. De Mol te Bakel (in plat Helmondsch dialect) Vruuger, laang jorre geleeje ha-de in Bökkel mar ei goe plekske en dä was de-n-hof van de bestouir en in dië-n-hof dor worde-n-ees ne mol gevange mar der was in heiil Bökkel gee man, die van ze lève zoo-n-aarig ding gezien ha en de heiil mense kwame-n-der gelijk no' toe en die stonne verwondert um dä...
Minse, die mette helm geboren zien, kunne ien de toekomst kieke. Iemand had ’s ’n keer al dage vöraf ’n begraffenis gezien. Hé’j zag duidelijk de liekstoet goan. De liekwage wier getrokke dör twee pèrd, ’n zwart en ’n wit. De man, die hé’j gezien had, gieng noa inkele dage werkelijk dood. Mar toen ie begrave zol worre, hadde ze twee zwarte pèrd vör de...
Ik het ok nog ’t volgende heure vertelle. D’r was ’n schoenmaker gestörve. En hé’j wier begrave. Toe de mins van de begraffenis terugkwame en nèven’t huus opkwame, zatte schoenmaker wer rustig te schoenlappe. Vgl. Bandopname III, verhaal 7.
Opten Dries wonde Groadus Mielder en nèven ’m wonde zien zwoager Jan Huting. Groadus gieng dood en wier begrave. Op ’n keer was Jan Huting on ’t hout hakke vör de kachel en zien zoon ston nèven’m. Opens zèj die: “Voader, kiek ’s nor ’t huus van ome Groadus. Die kiekt dör ’t raam hirrenopper [hier op aan]”. Jan Huting keek en zag ’t ok duidelijk. Gaauw...
nl.verhalenbank.50183
Vrouw Arends op ’t Hogeveld was èrg ziek. Toe lei den hond te janke, bute vör ’t geutegat*. Ze liete de hond binne. Toe was ie stil. Toetie ekkes binne was gewes, wilde de jonges um wer bute brenge. Mar vrouw Arends zèj: “Kom mar hier, Kees. Gé’j wit wel, da’k stèrf”. Ze hemme den hond toe mar binne geloate. Al gaauwechtig gieng de vrouw dood. En ze wier...
nl.verhalenbank.49729
Aster ’n schat ien de grond zit en ge got er nor grave, dan geet die schat elke keer dieper de grond ien. Hoe dieper daj graaf, hoe dieper dattie weggeet. Zo kuj ’m nooit kriege.
Hendje Rikken kos zelfs ’s nachs zo’n begraffenis zien onkomme. Ik liep ’n keer soaves loat mit ’m over de stroat, midden over de weg. Ienens groop Hendje mien vas en zèj: “Jong, kom gaauw on de kant”. En ’n eindje wieër vroegtie: “Wit gé’j wurrum ik da deej? Ik zag ’n liekstoatsie onkomme. Aj nie opzied was gegoan, was de liekstoatsie over ou hèr gegoan”.
1. Wat ik wait heb ik van mien moeke, dei in Olle Schans geboorn is en hier altied woond het. Dat is nait veul, biegeleuf kwam hier hail wainig veur. Is in ons ploats gainaine, dei dr meer van wait as ik. Mien moeke vertelde den: “In Olle Schans woonde vrouger oal Hindertje-muike. Zai kon kwoad zain. Op n moal verteld zai van ain liekwoagn, dei ze zain...
nl.verhalenbank.46188
As d'r iemand begraeve wier vroeger dan liepe ze allemaol int zwart en zwarte handschoene en dan hadde de frullie toen ik, wat zak zegge ? tot ik 20, 25 jaer was, hadde ze een regeklêêd om. Dat was een hêêle zwarte kap en dan hieuwe ze die zo vast (spreker maakt een gebaar waaruit blijkt dat de kap haast helemaal dicht gehouden werd) en dan keke ze deur...
nl.verhalenbank.45964
Van mien voader heb ‘k wat heurd over ’n jankende hond. ’t Gebeurde ook in de Muzzel. Vader vertelde dan: “Op ’t stee van Tuun woonde vrouger’n S. Hai was kemies en vertrok loater wieder ’t land in. Joaren loater zat d’r zo nôu en dan ’n hond te janken veur ’t hoes. ’t Het wol ’n hoalf joar duurd. ’t Ding kwam nich alle doagen, man wol ’n half joar laonk...
0